Lyndona Johnsona, pełniąc funkcję inżyniera ds. kompleksowych badań pojazdów kosmicznych (Vehicle Integration Test Engineer). W Centrum Kosmicznym im. Kennedy’ego uczestniczył w testach wahadłowców realizujących misje STS-51-D, STS-51-F, STS-61-C i STS-51-L. W czerwcu 1987 został zakwalifikowany do grupy astronautów NASA. Następnie odbył niezbędne szkolenia, wymagane przed odbyciem pierwszego lotu orbitalnego. Jednocześnie jako przedstawiciel załóg wahadłowców pracował w sekcji bezpieczeństwa lotów kosmicznych, prowadził szkolenia dla astronautów oraz zajmował się kontrolą systemu komunikacji (CapCom) między centrum kontroli lotu a wahadłowcem. Ponadto był członkiem załogi rezerwowej dwóch misji na stację kosmiczną Mir.
Jako astronauta uczestniczył w misjach: STS-44 (1991), STS-53 (1992), STS-69 (1995), STS-101 (2000), STS-102 (2001) w ramach Ekspedycji 2 i STS-105 (2001). Na orbicie okołoziemskiej spędził 202 dni 5 godzin i 29 minut.
W 2003 opuścił NASA i pracował jako prodziekan na Uniwersytecie Auburn.