Posiadają typowo alpejską rzeźbę terenu z ostrymi graniami, niemal pionowymi ścianami skalnymi i głębokimi dolinami. Rzeźba ta jest wynikiem działalności lodowców, które zachowane są w wyższych partiach masywu (najdłuższy Pasterze). Wysokie Taury mają układ niemal idealnie równoleżnikowy. Od ich głównej grani w kierunku północnym i południowym odchodzą granie boczne. W jednej z takich grani bocznych położony jest najwyższy szczyt masywu – Grossglockner. Wysokie Taury stanowią hydrologiczną granicę między zlewiskiem Morza Północnego i Morza Śródziemnego. Duże zasoby licznych rzek górskich pozwalają na ich wykorzystanie w hydroenergetyce (największa zapora wodna – Kapruner Ache).
Tworzą rozległy łańcuch, w składzie którego wyróżnia się zwykle szereg podgrup. Podgrupy górskie Wysokich Taurów Nazwa Mapa Państwo Najwyższy szczyt Wys.Wysokość w m n.p.m. Zdjęcie VenedigergruppeWłoski endonim: Gruppo del Venediger. 40px|Położenie Venedigergruppe na mapie Alp , Grossvenediger 40px|Großvenediger (3666 m n.p.m.) Granatspitzgruppe Grosser Muntanitz 40px|Großer Muntanitz (3232 m n.p.m.) Glocknergruppe Grossglockner 40px|Großglockner (3798 m n.p.m.) Goldberggruppe Hocharn 40px|Hocharn (3254 m n.p.m.) Ankogelgruppe Hochalmspitze 40px|Hochalmspitze (3360 m n.p.m.) RieserfernergruppeWłoski endonim: Vedrette di Ries.