Z podobieństwa stylów wysnuwa się przypuszczenie, że miał związki z norymberską szkołą rzeźbiarską i z krakowską pracownią rzeźbiarską Wita Stwosza (był od niego młodszy). Wydaje się prawdopodobne, że był członkiem krakowskiego cechu rzeźbiarzy, ponieważ był to cech najbliższy Lewoczy (kolejne mieściły się w Budzie i w Wiedniu). Mieszkał i tworzył prawdopodobnie w Sabinovie i Bańskiej Bystrzycy, aż około 1500, już jako dojrzały artysta, osiedlił się na stałe w Lewoczy. Ożenił się z córką wójta Małgorzatą Messinsloher-Polirer i w 1506 otworzył warsztat rzeźbiarski. Tego samego roku został przyjęty do miejskiego Bractwa Bożego Ciała, skupiającego zamożnych mieszczan. W latach 1527–1528 był nawet członkiem rady miejskiej Lewoczy, jednak w publicznym życiu miasta nie odegrał ważniejszej roli. Prawdopodobnie, jak inni ówcześni lewoccy mieszczanie, czerpał dochody z handlu winem z Polską. Mieszkał w gotyckiej kamienicy przy głównym placu Lewoczy, noszącym obecnie jego imię, pod nr 20 (według współczesnej numeracji).