melanotica autorstwa Alberta Günthera w 1885 roku z Przylądka Dobrej Nadziei w Afryce Południowej, Felis leopardus suahelicus autorstwa Oscara Neumanna w 1900 roku z terytorium Tanganiki, Felis leopardus nanopardus po Oldfield Thomas w 1904 roku z włoskiego Somalilandu, Felis pardus ruwenzorii autorstwa Lorenzo Camerano w 1906 roku z gór Ruwenzori i Virunga, Felis pardus chui autorstwa Edmunda Hellera w 1913 roku z Ugandy, Felis pardus iturensis autorstwa Joela Asapha Allena w 1924 roku z Konga Belgijskiego, Felis pardus reichenowi autorstwa Ángela Cabrery w 1927 roku z Kamerunu, Panthera pardus adusta autorstwa Reginalda Innesa Pococka w 1927 roku z Wyżyny Etiopskiej, Panthera pardus adersi autorstwa Pococka w 1932 roku z wyspy Unguja na Zanzibarze, Panthera pardus brockmani autorstwa Pococka w 1932 roku z Somalilandu.
Wyniki analiz genetycznych wskazują, że wszystkie populacje lampartów afrykańskich są na ogół blisko spokrewnione i reprezentują tylko jeden podgatunek, a mianowicie P. p. pardus.