Obecny cmentarz parafialny usytuowano na wzgórzu, by uniknąć podtapiania grobów. Według akt wizytacji parafii z 1857 roku cmentarz był otoczony murem, posiadał kostnicę, drewniany krzyż i obsadzony był drzewami. W 1879 roku dokonano remontu muru cmentarnego. W latach 30. XX w. cmentarz został powiększony o ok. 1/3 swej dotychczasowej powierzchni, poprzez zakup działek graniczących z nekropolią od południa. Wyremontowano wówczas mur cmentarny i wzniesiono mur dookoła nowego areału cmentarza. Planowana była także budowa kaplicy cmentarnej, lecz plany te zniweczył wybuch drugiej wojny światowej. We wrześniu 1939 roku na cmentarzu spoczęło 21 poległych żołnierzy polskich, których zwłoki ekshumowano w 1950 roku i przeniesiono do wspólnej mogiły na cmentarzu parafialnym w Chrzanowie. W 1943 roku zarząd cmentarza przejęła okupacyjna władza niemiecka i scedowała go na zarząd gminy. Po wojnie doszło do zatargu władz komunistycznych z zarządem parafialnym cmentarza, któremu odmówiono dotacji na remont cmentarza, do których zobowiązały się władze gminne w umowie w 1934 roku, w zamian za nieodpłatne grzebanie na nekropolii zmarłych w pobliskim Szpitalu Powiatowym im. Józefa Piłsudskiego, nie będących mieszkańcami parafii kościeleckiej.