Historia thumb|Pierwszy poznany eter koronowy: Oddziaływania międzycząsteczkowe były postulowane przez holenderskiego fizyka i chemika J. D. van der Waals'a już w 1873 r., natomiast w 1894 r. niemiecki chemik Hermann Fischer stworzył filozoficzne podwaliny dla chemii supramolekularnej. Przedstawił on model oddziaływania enzymów z ich substratami, w którym zachowują się one jak „klucz i zamek”. Dalsze badania nad oddziaływaniami niekowalencyjnymi zaowocowały lepszym poznaniem struktur białek i kwasów nukleinowych, w tym także pomogły w odkryciu struktury DNA w 1953 r. W 1967 r. Charles Pedersen (pracujący ówcześnie dla firmy DuPont) odkrył nową klasę związków organicznych: etery koronowe. Wyizolował on związek o nazwie , który był pierwszym przykładem związku kompleksującego kation metalu alkalicznego, w tym przypadku sodu. Następnie w 1969 r. Jean-Marie Lehn zaprezentował cząsteczki analogiczne do eterów koronowych, które nazwał kryptandami. Są to związki bicykliczne lub tricykliczne zdolne do tworzenia związków chelatowych, w których kompleksowany jon lub atom centralny otoczony jest ze wszystkich stron w tzw. „krypcie”. W tym samym czasie Donald J. Cram zajmował się eterami koronowymi, uzyskując różne struktury trójwymiarowe, a jego prace były dużym krokiem naprzód w badaniach nad cząsteczkami imitującymi enzymy. W 1987 r.