Studiował na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie prawo, później teologię. Przyjaźnił się z członkami lwowskiego stowarzyszenia akademickiego Odrodzenie – Janem Szeptyckim, Stefanem Swieżawskim oraz o. Michałem Czartoryskim. W 1929 uzyskał tytuł magistra prawa. W latach 1930–1931 służył w Dywizjonie Artylerii Konnej Szkoły Podchorążych we Włodzimierzu Wołyńskim. Następnie podjął studia w seminarium duchownym we Lwowie związanym z Wydziałem Teologii Uniwersytetu Jana Kazimierza (1931–1936). 28 czerwca 1936 przyjął święcenia kapłańskie, po czym był duszpasterzem w Tarnopolu i Lwowie. W chwili wybuchu wojny był wikarym w parafii św. Marii Magdaleny we Lwowie oraz dyrektorem Domu Ubogich Miasta Lwowa.
Podczas pierwszej okupacji sowieckiej Lwowa, w kwietniu 1940 został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu na Zamarstynowie. Wypuszczony, w czerwcu 1940. Za zgodą arcybiskupa Bolesława Twardowskiego udał się dobrowolnie do Kazachstanu na zesłanie razem z Polakami wywożonymi z obszaru Małopolski Wschodniejfragment Wspomnień wojennych Karoliny Lanckorońskiej. Sprawował tam w ukryciu obowiązki duszpasterskie. Był w Armii Władysława Andersa, jednak wystąpił z niej, gdy okazało się, że nie wszyscy Polacy mogą opuścić Związek Radziecki.