Samoloty dyspozycyjne na świecie zaczęły być na szerszą skalę wykorzystywane od lat 30. XX wieku, gdy stopień ich niezawodności zaczął gwarantować wystarczające bezpieczeństwo lotu. Stosowane początkowo w tym celu były zarówno lekkie dwumiejscowe samoloty sportowe, kilkumiejscowe samoloty turystyczne, jak i niewielkie samoloty pasażerskie lub zaadaptowane nieuzbrojone samoloty bombowe, zwłaszcza w okresie II wojny światowej. Produkcja specjalnych samolotów budowanych w takim celu rozwinęła się na świecie w latach 60. i 70. XX wieku. Stopniowo utrwaliły się typowe wzorce samolotów dyspozycyjnych, najczęściej dwusilnikowych, zabierających 6–12 pasażerów, napędzanych zarówno silnikami tłokowymi, jak i turbośmigłowymi lub odrzutowymi.
W Polsce pierwszym samolotem dyspozycyjnym używanym na potrzeby instytucji był de Havilland DH.60 Moth redakcji miesięcznika „Skrzydlata Polska” z 1933 roku, a następnie pierwszymi samolotami należącymi do przedsiębiorstw były turystyczne RWD-13 fabryki czekolady E. Wedel (znaki SP-WDL) i Polskich Zakładów Philipsa (SP-PZP) z 1937 roku.