W przekazie Mt 21, 1-2 Betfage jest wioską. To w niej Jezus polecił uczniom, aby znaleźli i przyprowadzili Mu źrebię oślicy, na którym zamierzał wjechać do Jerozolimy. Według Mk 11, 1-2 i Łk 19, 29-30 wydał to polecenie, gdy zbliżał się do Jerozolimy, do Betfage i Betanii na Górze Oliwnej. Według tych źródeł synoptycznych, po przyprowadzeniu źrebięcia, odbył się uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy. Jan Ewangelista notuje, że w dniu poprzedzającym to wydarzenie Jezus był w Betanii (por. J 12, 1. 12-19). Nie wyklucza to możliwości rozpoczęcia ingresu w Betfage, leżącej na linii Betania-Jerozolima. Sanktuarium W odległej genezie „Sanktuarium Betfage” pojawia się wzmianka m.in. o bezimiennym pielgrzymie ruskim i zakonniku frankońskim, Bernardzie, którzy widzieli skałę marmurową, miejsce, w którym Jezus dosiadł źrebię oślicy, by udać się do Jerozolimy na święto Paschy. Z czasem z tej skały została wyodrębniona bryła sześcienna (stela), według podobnych kryteriów, jak to stało się ze skałą przy budowie Bożego Grobu i Golgoty w Jerozolimie. Znalazła się ona w kościele wybudowanym w IV wieku, którego istnienie potwierdza pątniczka hiszpańska Egeria z IV wieku i mnich kapadocki Teodozy (+529)Na podstawie Kodeksu Watykańskiego z IX wieku, zob. ).