W latach 1919–1927 sprawował mandat radnego Wilna. W 1922 roku został wybrany posłem na Sejm Litwy Środkowej z listy Polskiego Centralnego Komitetu Wyborczego w okręgu IX (Wilno - miasto). Był członkiem Zespołu Stronnictw i Ugrupowań Narodowych i pracował w komisji politycznej. W 1922 roku wszedł do Sejmu Ustawodawczego jako członek Delegacji Wileńskiej. Pracował w komisjach: administracyjnej i spraw zagranicznych. W 1922 roku uzyskał mandat poselski z listy nr 8 (ChZJN) w okręgu wyborczym nr 63 (Wilno). Pracował w komisji opieki społecznej i inwalidztwa. Był członkiem Rady Naczelnej i wiceprezesem Zarządu Głównego Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji.
Był rektorem kościoła św. Bartłomieja w Wilnie, a następnie do 1937 roku proboszczem parafii św. Franciszka Ksawerego w Grodnie i dziekanem miejscowego dekanatu. W 1937 roku przez krótki czas był duszpasterzem w kościele św. Krzyża w Wilnie. Od 1938 roku był proboszczem w parafii Łyntupy. Był sekretarzem generalnym diecezji wileńskiej ds. społecznych, a także sekretarzem generalnym Ligi Katolickiej, w 1930 przekształconej w Archidiecezjalny Instytut Akcji Katolickiej.
Podczas II wojny światowej współpracował z Armią Krajową na Wileńszczyźnie.