Po rezygnacji biskupa Wacława papież Marcin V mianował go 17 grudnia 1417 r. biskupem wrocławskim. Święcenia biskupie Konrad otrzymał 22 stycznia 1418 r. z rąk sufragana wrocławskiego Jana Tylemanna w kolegiacie św. Mikołaja w Otmuchowie.
Początek wielkiej polityki Mimo zaangażowania od wczesnej młodości w sprawy kościelne Konrad IV żywo interesował się również polityką. Już w 1402 r. wstąpił do świeżo zawiązanego związku książąt śląskich. W 1409 r. wraz z ojcem na polecenie króla Wacława IV pośredniczył w zawarciu rozejmu pomiędzy Polską i Krzyżakami. W 1412 r. pośredniczył w załagodzeniu konfliktu pomiędzy książętami opolskimi a Wacławem IV i Wrocławiem. Wreszcie w 1416 r. wspólnie z braćmi zawarł układ sojuszniczy skierowany przeciwko Polsce z wielkim mistrzem krzyżackim Michałem Kűchmeistrem.
W 1412 lub 1413 r. w związku ze śmiercią ojca i małoletnością młodszych braci Konrad IV został udzielnym księciem oleśnickim.