Riemann miał też wkład w analizę rzeczywistą, harmoniczną i zespoloną; między innymi: udowodnił twierdzenie Riemanna o szeregach warunkowo zbieżnych; wprowadził pierwszą ścisłą definicję całki w sensie oznaczonym, przez co obiekt ten nazwano potem całką Riemanna; za jej pomocą analizował szeregi trygonometryczne; twierdzenie Riemanna-Lebesgue’a. badał funkcje holomorficzne i określone nimi powierzchnie Riemanna.
Riemanna upamiętniają dziesiątki terminów naukowych. Polski uczony Krzysztof Maurin nazwał go największym matematykiem wszystkich czasów.
Życiorys Dzieciństwo mały|Johanneum Lüneburg, budynek z 1828 lub 1829; obecnie J.-Rabeler-Schule mały|Upamiętnienie miejsca zamieszkania Riemanna (Auf dem Kauf 18)
Bernhard Riemann był synem Charlotty Ebell i Friedricha Bernharda Riemanna, pochodzącego z Meklemburgii ubogiego pastora luterańskiego w Quickborn. Tam spędzał dzieciństwo wraz z pięciorgiem rodzeństwa, odbierając edukację podstawową od ojca. Szybko ujawniły się jego zdolności matematyczne – postępy w dziedzinie arytmetyki i geometrii były tak szybkie, że wkrótce okazała się potrzebna pomoc nauczyciela matematyki o nazwisku Schulz.