w próbie dotarcia do Cape Crozier w marcu 1902 roku i uczestniczył w wyprawie pod kierownictwem Alberta Armitage’a (1864–1943).

Po powrocie znalazł się w Sheerness Gunnery School.

Ekspedycja Nimrod (1907–1909) thumb|240px|Od lewej: Frank Wild, Ernest Henry Shackleton (1874–1922), Eric Marshall (1879–1963) i Jameson Adams (1880–1962)

W 1907 roku dołączył do ekspedycji antarktycznej pod dowództwem Ernesta Henry’ego Shackletona (1874–1922), której celem miało być zdobycie bieguna południowego. Był odpowiedzialny za zaopatrzenie. Obok Erica Marshalla (1879–1963) i Jamesona Adamsa (1880–1962) był członkiem grupy południowej prowadzonej przez Shackletona, która wyruszyła 29 października 1908 roku w celu zdobycia bieguna południowego, docierając do 88°23' S – wówczas był to najdalej na południe wysunięty punkt, do którego dotarł człowiek. Za ten wyczyn otrzymał srebrny Medal Polarny.

Podczas wyprawy Wild odkrył pokłady węgla na 85°S w pobliżu Lodowca Beardmore’a i sporządził dokładny opis, który został włączony do publikacji geologa Edgewortha Davida (1858–1934).