Pierwszy mechanizm młoteczkowy zaprojektował i skonstruował w 1698 włoski budowniczy klawesynów Bartolomeo Cristofori dla swojego instrumentu nazwanego w 1711 . W 1716 podobne urządzenie, ale z główką młoteczka zwróconą ku dołowi, wynalazł francuski inżynier . Zaprezentował je Francuskiej Akademii Nauk w 1718. Niezależnie od nich, podobny wynalazek opracował Christoph Gottlieb Schröter.
thumb|Mechanizm Steina, 1780 Rozmaite rozwiązania opracowywane przez kolejnych wynalazców różniły się głównie sposobem zamocowania młoteczka – w jednych był on połączony z klawiszem (mechanika wiedeńska, naciskowa, Mariusa), w innych zawieszony był niezależnie (mechanika angielska, uderzeniowa, Cristoforiego).
Jednym z problemów konstrukcyjnych było umożliwienie szybkiej repetycji (powtarzania dźwięku) – zwinnego powrotu młoteczka (który dotykając struny, tłumi ją) do pozycji spoczynkowej. Część mechanizmu młoteczkowego realizująca to zadanie nazywa się wymykiem i opracowana została w XVIII wieku, jako tzw. wymyk pojedynczy.