Jej zainteresowania badawcze dotyczyły genetycznych przyczyn głuchoty u dzieci i dorosłych, takich jak choroba Norriego i zespół Ushera.
Kariera Jej grupa badawcza w , we współpracy z innymi osobami w Europie, zidentyfikowała szereg genów odpowiedzialnych za syndromiczne i niesyndromiczne formy głuchoty, w tym głuchotę sprzężoną z chromosomem X, zespół sercowo-słuchowy i zespół Ushera. Praca Bitner-Glindzicza nad zespołem Ushera zapoczątkowała National Collaborative Usher Study, duże badanie kliniczne i molekularne osób z zespołem Ushera w Wielkiej Brytanii, prowadzone we współpracy z .
Ponadto interesowała się ototoksycznością oraz jej mechanizmami i podstawami genetycznymi, badając, czy wykonalne są przyłóżkowe badania genetyczne pod kątem mutacji predysponujących do ototoksyczności.
Bitner-Glindzicz opublikowała kilkadziesiąt artykułów na temat swoich badań. Oprócz pracy klinicznej i badawczej wspierała organizacje charytatywne była siłą napędową założenia fundacji Norrie Disease Foundation. Szpital Great Ormond Street określił ją jako prawdziwą orędowniczkę swoich pacjentów i rzeczniczkę większego wsparcia dzieci dotkniętych wadami wzroku i słuchu.
W 2003 r. została przyjęta do członkiem , a w 2012 profesorem genetyki klinicznej i molekularnej na UCL.