Wymagania pamięciowe: Dodanie nowej krawędzi: czas stały Sprawdzenie czy dana krawędź istnieje: Sprawdzenie stopnia danego wierzchołka: Usunięcie krawędzi:
Reprezentacja przez pęki wyjściowe (ang. forward star) Jeżeli w trakcie działania algorytmu teoriografowego graf nie ulega zmianie, to możemy zrezygnować ze wskaźników i zapamiętać wszystkie krawędzie po kolei w jednym wektorze. Uporządkowany zbiór wszystkich sąsiadów wierzchołka i nosi nazwę pęków wyjściowych (ang. forward star) tego wierzchołka i stąd nazwa tej struktury. Dla każdego sąsiedzi wierzchołka i są umieszczeni bezpośrednio za wierzchołkami-sąsiadami wierzchołka
Taka struktura wykorzystuje więc dwie tablice, pierwsza długości (nazwijmy ją Pntr), której numery indeksu odpowiadają kolejnym wierzchołkom grafu, a wartości pod indeksem -tym i wskazują odpowiednio na początek i koniec fragmentu drugiej tablicy (nazwijmy ją EndVertex), w którym są wymienieni sąsiedzi wierzchołka -tego (dzięki temu można wyliczyć stopień wierzchołka w czasie stały odejmując po prostu wartości w tablicy pod indeksem i oraz i+1 (stopień wierzchołka i = Pntr[i]-Pntr[i+1])).