Larwy mają smukłe, prawie walcowate ciało. Ich aparat gębowy odznacza się szczękami o żuwkach wewnętrznych uwstecznionych do postaci bardzo krótkiej lub pierścieniowatej oraz żuwaczkami zwykle drobno ząbkowanymi. Bardzo duży przedtułów ma kwadratowe przedplecze. Naroża pozostałych segmentów są zaokrąglone.
Ekologia i występowanie Owady te zasiedlają najczęściej pobrzeża wód, także płynących, oraz rozmaite tereny podmokłe. Prowadzą dzienny tryb życia.
Przedstawiciele podrodziny występują w państwie holarktycznym na półkuli północnej. Wszystkie trzy rodzaje współczesne obecne są zarówno w Nearktyce, jak i Palearktyce. W tej ostatniej stwierdzono 30 gatunków, z których 6 znanych jest z Polski (zobacz: pierzchotki Polski).
Taksonomia Takson ten wprowadził w 1802 roku Pierre-André Latreille. Obejmuje cztery rodzaje:
Blethisa Bonelli, 1810 – mokroń Diacheila Motschulsky, 1844 Elaphrus Fabricius, 1775 – pierzchotek †Elaphrotites Haupt, 1956
W zapisie kopalnym podrodzina znana jest od eocenu. Z epoki tej pochodzą inkluzje Elaphrotites densus. Z miocenu natomiast znane są już współczesne rodzaje Blethsia i Diacheila, a nawet współczesny gatunek, pierzchotek przybrzeżny.
Przypisy
Kategoria:Biegaczowate