To wtedy na fali zainteresowania jego osobą jego biografia zaczęła obrastać w kolejne mityczne elementy, w szczególności dotyczące jego relacji ze współczesnymi mu sufickimi mistrzami, które jednak nie mają żadnego potwierdzenia w wiarygodnych źródłach. Na podstawie zachowanych świadectw nie da się stwierdzić formalnego powiązania Attara z jakimkolwiek tarikatem, stąd z tego ściśle legalistycznego punktu widzenia nie można uznać go za sufiego, chociaż nie ulega wątpliwości, iż od dziecka, zachęcany do tego przez swojego ojca, był zainteresowany sufizmem i uważał sufich za swoich duchowych przewodników.
Attar był niezwykle płodnym autorem. Pod jego nazwiskiem dotarło do nas sześćdziesiąt sześć dzieł, jednak bardzo trudno ocenić autentyczność niektórych z nich. Nawet jednak jeśli uznamy, że Attar był rzeczywistym autorem jedynie sześciu niewątpliwie autentycznych masnawi (Chosraunama, Asrarnama, Mantigh ot-tajr, Musibatnama, Ilahinama), dywanu poezji lirycznej, zbioru rubajjatów zatytułowanego Muchtarnama i mało istotnego Pandnama, to nadal mamy do czynienia z imponującą liczbą około czterdziestu pięciu tysięcy napisanych wersów. Poza poezją Attar pozostawił po sobie także napisane znakomitą, bezpośrednią prozą Tazkirat-al-aulija, ważne dzieło zawierające biografie sufich.