Karapaks jest żółtobrązowy do ciemnobrązowego, z tyłu nieco jaśniejszy niż z przodu, w widoku grzbietowym gruszkowaty w zarysie, w widoku bocznym najwyższy tuż za oczami, a dalej stopniowo opadający ku łącznikowi. Oskórek karapaksu jest gładki, porośnięty rozproszonymi, długimi szczecinkami. Jamka jest niewyróżnialna. Szczękoczułki są niewiele od karapaksu ciemniejsze. Warga dolna ma kształt trójkątny, szczęki zaś trapezowaty z lekko zbieżnymi ku tyłowi i zakrzywionymi krawędziami bocznymi oraz gęstymi skopulami na krawędziach wewnętrznych. Żółtobrązowe do wyraźnie od karapaksu ciemniejszego, sercowate sternum ma ścięty brzeg przedni i silnie wchodzący między biodra ostatniej pary tył. Prawie jednobarwne, nieodbiegające zbytnio odcieniem od karapaksu są odnóża. Kolejność ich par od najdłuższej do najkrótszej to: I, II, IV, III.
Prawie tak długa jak szeroka, w zarysie jajowata opistosoma (odwłok) ma długie szczecinki na brzegach i krótkie na spodzie. Wzór na opistosomie jest zmienny, ale kądziołki przędne zawsze są brązowe. U samicy na spodzie opistosomy leży niewielkie epigynum o przejrzystym trzonku i wyraźnie pomarszczonej płytce przeciętej pośrodku poprzeczną fałdą oraz niewyraźnie zaznaczonych otworach kopulacyjnych.