W październiku tego samego roku przystąpiono do budowy dzwonnicy, na której zawieszono 10 dzwonów.

Po zajęciu w 1915 Warszawy przez wojska niemieckie, w pałacu umieszczono Deutsches Soldatenheim, klub dla żołnierzy i oficerów niemieckich.

W latach 1924–1926 na podstawie projektu Mariana Lalewicza budowli przywrócono klasycystyczny wygląd.

W 1918 pałac stał się siedzibą Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, a w 1919 tymczasową siedzibą Państwowego Instytutu Geologicznego. W okresie międzywojennym pałac był także siedzibą: Kasy im. Józefa Mianowskiego, Państwowego Instytutu Meteorologicznego, Instytutu Francuskiego, Instytutu Duńskiego, Instytutu Węgierskiego, Muzeum Archeologicznego, czytelni Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii w lokalu mieszczącego się tam wówczas Seminarium Matematycznego Uniwersytetu WarszawskiegoUrania, czerwiec 1922, nr 2..

Pałac został uszkodzony w czasie nalotów Luftwaffe we wrześniu 1939. W czasie powstania warszawskiego, 9 sierpnia 1944, budynek został obsadzony przez żołnierzy 2 kompanii VIII zgrupowania wchodzącego w skład zgrupowania „Krybar” i utrzymany przez Polaków do upadku Powiśla.