Od 1957 do 1962 roku był współpracownikiem Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia. W latach 1957–1966 i 1968–1985 pracował jako redaktor muzyczny w Polskim Radiu. Od 1966 do 1968 roku zatrudniony był jako lektor w wydawnictwie B. Schott’s Sohne w Moguncji. Pracował też jako redaktor działu polskiego przy wydaniu tomów uzupełniających Riemann Musik-Lexikon. W latach 1978–1988 i 1993–1994 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Od 1984 do 1985 roku był redaktorem „Poradnika Muzycznego”, a w 1985 roku jego redaktorem naczelnym. Był współzałożycielem Stowarzyszenia Polskich Artystów Lutników i członkiem zarządu ZAiKS-u.

Otrzymał Prix Italia za operę telewizyjną Neffru (1959), I nagrodę na konkursie Première Semaine Chrétienne Internationale de TV w Monako za oratorium telewizyjne Genesis (1969), Złoty Mikrofon za osiągnięcia w muzyce radiowej oraz Nagrodę Prezesa Rady Ministrów za twórczość muzyczną dla dzieci (1972). W 1993 otrzymał Medal ZAiKS-u.

Twórczość W swoich utworach posługiwał się techniką dwunastotonową i mikrotonowością, wykorzystywał środki sonorystyczne.