W 1949 zamieszkał ponownie w Warszawie, gdzie pracował w Studium Teatrologicznym, a następnie został kierownikiem Pracowni Teatru Polskiego w Państwowym Instytucie Sztuki (późn. Instytut Sztuki PAN). Ponadto wykładał na wydziale dziennikarstwa i na polonistyce na Uniwersytecie Warszawskim i na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie (1950–1968). Od 1952 publikował na łamach „Pamiętnika Teatralnego”, a w latach 1953–1956 także na łamach „Przeglądu Kulturalnego”. W 1955 uzyskał stopień docenta w oparciu o pracę pt. Dramat mieszczański epoki pozytywizmu warszawskiego. Był redaktorem serii IS PAN „Studia z Dziejów Teatru w Polsce”, „Studia i Materiały do Dziejów Teatru Polskiego” i „Repertuar Teatrów w Polsce”. W 1964 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego. W latach 1968–1969 wykładał na Wydziale Wokalistyki w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie.
Był sekretarzem generalnym Towarzystwa Polonistów RP (od 1937) oraz członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego (od 1937), Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków (od 1959), Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (1963), Rady Naukowej IS PAN oraz do Komitetu Nauk o Sztuce (od 1962) Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (od 1982).