Ukończył gimnazjum w Radomiu. Jeszcze jako gimnazjalista wziął udział w powstaniu styczniowym, w trakcie którego został ciężko ranny. Po zdaniu matury osiadł w Warszawie, gdzie podjął studia medyczne w Szkole Głównej. Przerwał je jednak, by poświęcić się muzyce. Przez pewien czas utrzymywał się z pracy urzędniczej na kolei. Kształcił się w Warszawskim Instytucie Muzycznym u Władysława Żeleńskiego (harmonia), Zygmunta Noskowskiego (kontrapunkt i formy muzyczne) oraz Adama Münchheimera (instrumentacja). W 1871 roku został członkiem Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, w latach 1890–1899 pełnił funkcję jego sekretarza.
Współpracował jako krytyk muzyczny z szeregiem warszawskich gazet i czasopism, m.in. „Echo Muzyczne, Teatralne i Artystyczne” (1877–1907), „Tygodnik Powszechny” (1885), „Głos” (1886), „Kłosy” (1887–1890), „Kurier Warszawski” (1887–1890), „Życie” (1889–1891), „Biblioteka Warszawska” (1889–1894), „Kurier Poranny” (1890–1899), „Tygodnik Ilustrowany” (1891–1898), „Wędrowiec” (1891–1897), „Wiek” (1899), „Tydzień” (1900), „Bluszcz” (1903), „Świat” (1909–1910), „Scena i Sztuka” (1909–1912), „Kwartalnik Muzyczny” (1912), „Przegląd Muzyczny” (1913). Od 1903 roku był wykładowcą historii muzyki polskiej i powszechnej w Warszawskim Instytucie Muzycznym.