W 1945 pracowała jako nauczycielka w XII Gimnazjum Koedukacyjnym w Łodzi, a następnie zamieszkała z rodziną w Warszawie, gdzie w 1946 uzyskała dyplom nauczycielki szkół średnich. W latach 1946–1947 była redaktorką Polskiego Radia, a następnie współpracowała ze Spółdzielnią Wydawniczą „Książka i Wiedza” (przy opracowaniu serii Biblioteka Pisarzy Polskich i Obcych) oraz z Państwowymi Zakładami Wydawnictw Szkolnych. W 1948 była współorganizatorką Instytutu Badań Literackich, w którym pracowała do 1956 i w którym w latach 1948–1951 była kierowniczką Działu Historii Literatury Staropolskiej. Od 1949 była jednocześnie wykładowcą Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1950–1951 przygotowywała także odczyty i programy audycji szkolnych dla Wszechnicy Radiowej. W 1953 została członkinią komitetu redakcyjnego serii Biblioteka Pisarzów Polskich Instytutu Badań Literackich. W 1954 została zastępcą profesora w IBL, w 1955 wykładowcą, a w 1956 zastępcą profesora historii literatury polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1961–1975 pracowała jako starszy wykładowca na wydziale polonistyki UW. Od 1975 prowadziła seminaria magisterskie na Studiach Zaocznych dla Pracujących. Należała do PZPR.