W 1931 r. został oskarżony w procesie 15 radnych o uchwalenie protestu przeciw znęcaniu się oficerów nad posłami w Brześciu i przeciw policyjnej masakrze robotników przed kinem „Świt” w Radomiu. Skazany na 3 miesiące więzienia – karę jednak zamieniono na 500 zł grzywny. W latach 1930–1939 prowadził kancelarię adwokacką w Radomiu – jako adwokat zasłynął jako obrońca uczestników tzw. wyprawy myślenickiej Adama Doboszyńskiego, a także Jędrzeja Giertycha w procesie związanym z jego książką pt. „Tragizm losów Polski”.
We wrześniu 1939 udał się do Rumunii gdzie został internowany w obozie Ocnele Mari, skąd w 1940 uciekł i przedostał się do Marsylii. W okresie od kwietnia do czerwca 1940 roku służył w kompanii samochodowej I Dywizji Grenadierów i jako dowódca plutonu brał udział w walkach w Lotaryngii, a następnie na południu Francji w ramach uczestnictwa w ruchu oporu. Od 1941 należał do kierownictwa emigracyjnego Stronnictwa Narodowego i był członkiem jego tajnego Komitetu Politycznego. W latach 1942–1945 sprawował opiekę nad kombatantami i inwalidami wojennymi w ramach Polskiego Czerwonego Krzyża.