7 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w 7. kompanii II batalionu 36 pułku piechoty. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Był trzy razy ranny i trzy razy kontuzjowany. Wyróżnił się 20 maja 1920 w walce pod Woropajewem i 3 czerwca tego roku w bitwie pod Duniłowiczami. 24 grudnia 1920 we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisano:

W latach 1929–1931 pracował jako robotnik w wojskowych składach samochodowych przy ul. Stalowej, a następnie na lotnisku wojskowym Okęcie. Później pozostawał bez pracy, a w 1934, za pośrednictwem Biura Kapituły Orderu Wojennego „Virtuti Militari” starał się o posadę państwową. Mieszkał na Pradze przy ul. Kowieńskiej 10 m. 2.

19 lipca 1934 kierownik XIV Komisariatu Policji Państwowej m. st. Warszawy, komisarz Władysław Rodkiewicz przesłał do Biura Kapituły Orderu Wojennego „Virtuti Militari” opinię o Wincentym Czamarczanie, w której napisano, że „prowadzi się nienagannie, ma na utrzymaniu żonę i dwoje dzieci. Wymieniony znajduje się w warunkach materialnych biednych, gdyż jako powożący dorożką pracuje dorywczo”. 23 lipca tego roku swoją opinię do Biura Kapituły przesłał kierownik Samodzielnego Referatu Informacyjnego DOK I w Warszawie, major Edward Rybicki.