Podczas II wojny światowej był przewodniczącym ekspozytury zajmującej się przemysłem włókienniczym w Kraju Warty, tj. , odpowiadającej za szkolenia w zakresie gospodarki oraz obronę przeciwlotniczą zakładów przemysłowych. W 1942 r. wraz z Karlem Weberem przejął największe łódzkie zakłady włókiennicze – Fabrykę Izraela Poznańskiego, przemianowane na . Był również odpowiedzialny za organizację Wspólnoty Pracy Uniwersytetu Rzeszy w Poznaniu i Łodzi () oraz badał gospodarkę regionu łódzkiego i kształtowanie przestrzenne Łodzi w kontekście osadnictwa niemieckiego. W 1943 r. został wiceprezesem (Izby Handlowej w Lltzmannstadt), w której pełnił funkcję kierownika okręgowej grupy gospodarczej przemysłu tekstylnego Kraju Warty i okręgowej grupy specjalistycznej tkactwa bawełnianego Kraju Warty. Ponadto był wyróżniony tytułem honorowym („Lider Ekonomii Wojskowej”).

Po II wojnie światowej zamieszkał we Freden w Dolnej Saksonii, gdzie ze szwagrem – Adolfem Horakiem juniorem – założył fabrykę włókienniczą Fredener Textilgesellschaft Horak & Speidel oraz członkiem rady nadzorczej Deutsche Dampfstoff-GmbH.