następnie w Paryżu, w organach Aristide’a Cavaillé-Colla w Kościele św. Rocha, Kościele św. Magdaleny, Kościele św. Wincentego a Paulo i Bazylice św. Klotyldy. Od tego czasu dźwignia Barkera, w rozmaitych odmianach konstrukcyjnych, jest powszechnie wykorzystywana w każdych większych organach z trakturą mechaniczną, zmniejszając wysiłek gry również przy połączonych klawiaturach i umożliwiając stosowanie crescendo i decrescendo zgodnie z wymogami symfonicznego stylu gry.
Sposób działania thumb|400px|Jedno z rozwiązań konstrukcyjnych dźwigni Barkera Ilustracje obok przedstawiają jeden z wariantów konstrukcyjnych dźwigni Barkera w stanie spoczynku (u góry) i w stanie działania (u dołu): W stanie spoczynku (klawisz zwolniony), wylot z wypełnionego sprężonym powietrzem kanału A jest zamknięty zaworem 1. Zawór 3 jest otwarty a komora powietrzna mieszka C jest pusta (wypełniona powietrzem o ciśnieniu atmosferycznym). Obciążnik P jest połączony z cięgłem i przekładniami sterującymi wentylem piszczałki – zamyka go siłą grawitacji. Po wciśnięciu klawisza (dolna ilustracja), zawór 1 otwiera się, zawór 3 zamyka, a sprężone powietrze przedostaje się z kanału A do komory stabilizacyjnej B i nadyma mieszek C.