W latach 1918–1920 pracował w elektrowni tramwajowej w Warszawie i jednocześnie udzielał się społecznie w Spółdzielni Pracowników Tramwajowych „Prąd”. Przez następne dwa lata był dyrektorem elektrowni w Grudziądzu.
W 1922 podjął pracę w Elektrowni Łódzkiej jako inżynier ruchu, w 1926 jako kierownik biura budowy, w 1932 zostając jej prokurentem, a następnie wicedyrektorem do spraw technicznych i od 1936 pełnił jednocześnie funkcję kierownika wydziału sieci.
II wojna światowa Podczas II wojny światowej pracował w Wytwórni Maszyn Elektrycznych „Elektrobudowa” w Łodzi oraz był działaczem Komitetu Pomocy Więźniom Radogoszcza oraz działał w ZWZ-AK, w ramach której działał od 1942 w komórce mającej m.in. na celu czuwanie nad technicznymi urządzeniami miejskimi, aby zabezpieczyć uruchomienie w momencie wycofywania się okupanta.
W wyniku odkrycia przez okupantów tajnej drukarni i przeprowadzenia masowych aresztowań, został aresztowany wraz z żoną 16 września 1943 i uwięziony w więzieniu przy ul. S. Sterlinga w Łodzi. 9 grudnia 1943 został wywieziony do obozu w Mauthausen-Gusen, gdzie ze względu na dobrą znajomość języków obcych – francuskiego, niemieckiego, rosyjskiego, angielskiego – został zatrudniony w sekretariacie obozowym.