W ogólnej teorii względności grawitacja jest więc przejawem zakrzywienia czasoprzestrzeni.

Tensor metryczny określa w czasoprzestrzeni infinitezymalną odległość między dwoma bliskimi punktami o współrzędnych i następująco:

W sferycznie symetrycznej czasoprzestrzeni kwadrat elementu długości ma postać:

Przy czym elementy tensora metrycznego i są funkcjami odległości od centrum pola – otrzymuje się je z rozwiązań równań Einsteina; np. wiąże się z potencjałem grawitacyjnym teorii grawitacji Newtona zależnością:

gdzie: przy czym – masa źródła pola, – stała grawitacji.

W równaniu Einsteina geometria przestrzeni zależy od rozkładu energii-materii w przestrzeni, zaś gęstość energii-materii zmienia się zależnie od aktualnej geometrii przestrzeni. Oznacza to więc, że równania Einsteina nie pozwalają obliczyć zmian w czasie żadnej z tych wielkości niezależnie od drugiej. To sprawia, że uzyskiwanie rozwiązań tych równań nie jest trywialne. Zwykle jest to możliwe jedynie dla wyjątkowo symetrycznych konfiguracji, jak np. rozwiązania Schwarzschilda dla przestrzeni pozbawionej materii oraz dla pojedynczego ciała z symetrią kulistą (którą może być np. czarna dziura). Dla punktów w próżni, tj.