Historia Projekt zapory powstał w 1869 r. Jej budowa trwała w latach 1870-1872. Celem budowy było spiętrzenie wód rzeki Sarine dla zabezpieczenia w wodę miasta Fryburga oraz w celu produkcji energii elektrycznej. Autorem projektu był pochodzący z Alzacji inżynier Guillaume Ritter. W związku z zasypywaniem dna zbiornika osadami rzecznymi i znaczącym spadkiem wydajności pierwszej elektrowni Maigrauge (p. niżej) w 1908 r. decyzją Rady Kantonu zwiększono wysokość zapory o 2,75 m. Jednocześnie po północnej stronie półwyspu (ze wzgórzem Bourguillon), utworzonego przez meander Sarine, w 1909 r. wybudowano nową elektrownię Oelberg. W latach 2000–2004 przeprowadzono rozległe prace wzmacniające zaporę w celu zwiększenia jej wytrzymałości i odporności na nagłe spiętrzenia wód Sarine, trzęsienia ziemi itp.
Charakterystyka techniczna Zapora Maigrauge jest zaporą betonową typu ciężkiego. Ma kształt nieregularnego łuku, zakończonego (po prawej stronie patrząc od dolnej wody) odcinkiem prostym, w którym osadzono trzy upusty przelewowe. Na drugim końcu muru zapory znajduje się czwarty upust oraz budynek mieszczący pierwotnie pierwszą elektrownię wodną i system przepławek dla ryb z windą. Tam również znajduje się ujęcie wody dla aktualnie działającej elektrowni Oelberg.