Jednak dwa lata później wyposażono ją w maszynę parową i produkcja szybko rosła. W 1856 przędzalnia liczyła już 3.000 wrzecion i zatrudniała 150 pracowników. Europejski kryzys bawełniany, wywołany wojną prusko-austriacką, umożliwił mu następnie wybudowanie we wsi kolejnej przędzalni lnu, tym razem z 10.000 wrzecion. Jeszcze przed ukończeniem budowy przez krótki czas pełniła funkcję szpitala dla rannych żołnierzy, a w jej sąsiedztwie utworzono także niewielki cmentarz. Po śmierci Clemensa dziedzicem przedsiębiorstwa został jego bratanek Maksymilian Walzel (1855-1933), który kontynuował modernizację i rozwój przedsiębiorstwa. W 1888 przebudował pierwotną przędzalnię na tkalnię mechaniczną ze 150 krosnami. W tym samym roku wyburzył także stary wybielacz i na jego miejscu wybudował nową do bielarnię przędzy i wyrobów drobnych, a także fabrykę wraz z zakładem przetwórczym. Zmodernizował w ten sposób cały kompleks lniarski i firma stała się jedną z największych w regionie. Zakład był ważnym dostawcą produktów zarówno dla wojska, jak i marynarki wojennej, a jakość jego produkcji była znana. Maksymilian miał troje dzieci: dwóch synów i córkę. Jednak najstarszy syn, Klement zmarł tragicznie w 1919, a pozostali potomkowie nie byli zainteresowani prowadzeniem firmy.