Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 18 stycznia 1951 skazano ją na 5 lat więzienia oraz rok pozbawienia praw publicznych i obywatelskich praw honorowych i przepadek całego mienia na rzecz skarbu państwa. Zwolniona na mocy przepisów ustawy o amnestii z 24 listopada 1947. W 1951 urodziła syna Bogdana. W 1953 powróciła do pracy i zatrudniła się w rzeszowskim Ośrodku Szkolenia Pielęgniarek PCK. W latach 1959−1965 pozostawała na rencie chorobowej. W 1961 rozwiodła się z mężem. Od 1973 pracowała na stanowisku inspektora w Oddziale Obrotu Towarowego Urzędu Wojewódzkiego. Była członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Od listopada 1957 należała do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w którym pełniła funkcję sekretarza koła przy „Ruchu” oraz sekretarza Międzyzakładowego Koła ZBoWiD „Łączność”. W tymże roku współorganizowała rzeszowskie Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej i przez wiele lat, do 1968, była w nim działaczką Zarządu Wojewódzkiego. W 1965 Sąd Wojewódzki w Rzeszowie zarządził zatarcie wyroku sądu wojskowego z 1951. Od 1973 była inspektorem w Oddziale Obrotu Towarowego Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie.