W latach 1964–1968 pracował jako nauczyciel historii w szkole w Żodzinie. Tam się ożenił i tam urodził mu się syn. Wstąpił do KPZR. W latach 1968–1971 studiował Instytucie Historii Białoruskiej Akademii Nauk. W 1972 roku obronił pracę kandydata na temat „Społeczeństwo wojskowe Białorusi w XIII-XVIII wieku. (o pomnikach północno-zachodniej i południowo-zachodniej oraz Białorusi)”. W latach 1971–1978 był starszym pracownikiem naukowym w Zakładzie Archeologii Instytutu Historii Akademii Nauk BSRR. Gdy w 1978 roku uruchomiono Uniwersytet im. J. Kupały w Grodnie, przeprowadził się tam i od 1978 roku wykładał historię, otrzymując w 1989 roku tytuł profesora. W latach 1983–1985 był kierownikiem Katedry Historii ZSRR i BSRR. W 1987 roku obronił pracę doktorską na temat Organizacja obrony miast Białorusi w XIV-XVIII wieku.
W 1989 roku powrócił do Mińska i zaangażował się w politykę, stając się kandydatem na Zjazd Deputowanych Ludowych ZSRR, jednak rozczarowany tym doświadczeniem wystąpił z KPZR.