Kobiety są ubrane w samodział, każda ma na głowie ciężką bawełnianą chustę. Postacie prezentują pewien monotonny i wyczerpujący proces: pochylenie się, zbieranie zboża oraz wstawanie. Surowe przedstawienie zbierających zboże kobiet kontrastuje z obfitością plonów widzianych w oddali. W tle obrazu widoczne są ogromne stogi, pracujący chłopi, wozy, konie robocze i budynki gospodarcze. Żniwiarze nie przejmują się losem kłosiarek, są zajęci własną pracą. Po prawej stronie obrazu jest widoczny nadzorca. Jego zadaniem jest doglądanie prac prowadzonych na polu. Postać wprowadza element dystansu społecznego, przypominając kobietom o istnieniu właścicieli. Linia horyzontu wyznacza granicę między klasami społecznymi.
Mimo realistycznego oddania biedy i ubóstwa kłosiarek, ich ukazanie jest hołdem dla prostoty. Monumentalizm i bijąca od kobiet godność jest wyrazem szacunku artysty do ciężkiej chłopskiej rzeczywistości. W przeciwieństwie do malarstwa akademickiego, które ukazywało szlachetne postacie z mitologii greckiej czy bohaterów znaczących wydarzeń historycznych, malarz ukazał zwyczajne, pospolite chłopstwo. Nie przeszkadzało mu to jednocześnie w namalowaniu zbierających w układzie klasycznego fryzu.