Za przykład może tu posłużyć Francuz Jean Lafitte. Początkowo pirat, który po wybuchu wojny amerykańsko-brytyjskiej podjął służbę jako korsarz Stanów Zjednoczonych. W trakcie wojny Lafitte wyróżnił się podczas obrony Nowego Orleanu, w podzięce za co został ułaskawiony za dawne zbrodnie przez prezydenta Jamesa Madisona. Po wojnie wrócił jednak do piractwa, odpowiadając nawet za ataki na swoich dawnych mocodawców.
Korsarz a kaper Terminy „korsarz” i „kaper” są synonimami jednak o różnym pochodzeniu. „Korsarz” wywodzi się z języka włoskiego (corsaro) natomiast „kaper” z niderlandzkiego (kaper). Mimo zamienności obu terminów, słowo „kaper” używane jest w zawężeniu do Morza Bałtyckiego i Północnego w okresie wczesnej nowożytności.
Charakterystyka thumb|List kaperski przyznany 27 lutego 1809 armatorowi Dominique Malfino z Genui. Właścicielowi statku Furet pod dowództwem kapitana Antoine Bollo Zawód korsarza podobnie jak najemnika umożliwiał prowadzenie walki dla obcego władcy w zamian za wynagrodzenie. O ile jednak najemnik pobierał za swoje usługi żołd, tak korsarz utrzymywał się ze zdobytych łupów. Według przyjętej zasady korsarze nie ograniczali się wyłącznie do grabieży ładunku (który rzadko był łatwy do przejęcia i transportu), ale zdobycz stanowił najczęściej cały statek, doprowadzany do portu jako pryz.