W 1912 był jednym z twórców wystawy rzemieślniczej, której był organizatorem i dyrektorem. Dzięki dochodom z wystawy „Resursa” nabył posesję i wybudował gmach przy ul. J. Kilińskiego 117 w Łodzi. Podczas wybuchu I wojny światowej Wagner przebywał w Niemczech. Nie mogąc wrócić do Łodzi, przedostał się przez Szwecję do Rosji, gdzie znajdował się do 1919. Po powrocie do Polski został ponownie kierownikiem w firmie J. Johna. Był organizatorem Szkoły Rzemiosł w Łodzi, przekazanej z czasem o.o. Salezjanom. W 1920 za zasługi został mianowany dożywotnim kuratorem Resursy Rzemieślniczej. W latach 20. XX był radnym Rady Miejskiej w Łodzi z ramienia partii chrześcijańsko-demokratycznej. W 1928 kandydował do sejmu z ramienia Bloku Współpracy z Rządem. Do 1935 był dyrektorem Szkoły Rzemiosł w Pabianicach. Tam odlał wiele pomników, m.in.: odlew pomnika Tadeusza Kościuszki w Łodzi, popiersia króla Władysława Jagiełły w Tuszynie, pomnika Legionisty w Pabianicach.
Wagner był także członkiem Obozu Wielkiej Polski, kierownikiem Związku Teatrów Świetlnych, fundatorem brązu na wykonanie odlewu św. Jana Bosko w 1923 umieszczonego w Szkole Salezjanów w Oświęcimiu.
Został pochowany w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi. Pogrzeb odbył się 17 marca 1937 po nabożeństwie w katedrze św.