Po prymicjach przez sześć tygodni zastępował proboszcza w Moszczance, po czym został wikariuszem w Żaganiu. Gdy kardynał Kopp udzielił mu pozwolenia na wstąpienie do zgromadzenia redemptorystów, 11 sierpnia 1899 Schweter wyjechał do Wiednia. Złożył śluby zakonne 3 września 1900. Został skierowany do Barda jako opiekun grup pielgrzymkowych i chorych oraz jako katecheta. 12 czerwca 1903 otrzymał tytuł doktora teologii na Uniwersytecie Wiedeńskim. W latach 1907–1918 Schweter był superiorem bardzkim, a w 1912, kiedy hospicjum w Bardzie zostało podniesione do rangi klasztoru, został jego pierwszym rektorem. mały|Klasztor redemptorystów w Bardzie Za pozwoleniem przełożonych, Schweter zakupił kawał gruntu o powierzchni 7 morgów, w pobliżu kaplic różańcowych. Planowano tam budowę domu rekolekcyjnego, jednak nie zgodziła się na to administracja pruska. W 1917 działkę odkupiły siostry marianki, które w latach 1935–1939 wzniosły tu dom nowicjatu i zarazem zakonny dom rekolekcyjny. Schweter przyczynił się do fundacji klasztorów urszulanek i marianek w Bardzie. Wybudował w mieście pięć kaplic różańcowych.