W 1917 przekazał swoją kolekcję na rzecz Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa Polskiego kierowanej przez Aleksandra Lednickiego co uchroniło ją przed nacjonalizacją.

Pod koniec1918 powrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie, najpierw przy al. Szustra 52, a następnie jako zasłużony dla kultury polskiej w pałacu Pod Blachą przy Zamku Królewskim. W latach 1918–1922 wykorzystując wszystkie dostępne środki (w tym osobistą znajomość z Leninem) z powodzeniem przeprowadził operację rewindykacji na rzecz Polski swojej kolekcji. Jej zbiory wystawiano m.in. w Warszawie na Zamku Królewskim, gdzie zdobiły Garderobę Królewską, pokój „Żółty” i pokój „Zielony” i w pałacu Rady Ministrów, na Wawelu oraz na dawnym Zamku Cesarskim w Poznaniu. Przed 1939 r. zbiory fundacji rozmieszczone były w kilkunastu budynkach państwowych oraz znajdowały się na ekspozycji kilku muzeów w Warszawie.

Był członkiem Rady Nadzorczej i Komitetu Wykonawczego warszawskiego Banku dla Handlu i Przemysłu. Pomimo ambitnych planów oraz wynalazków nie dysponując odpowiednim kapitałem nie był w stanie osiągnąć powodzenia w branży chemicznej. Zmarł, ciężko chory na serce. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kw. 56, rz. 2, m.