Z warszawskiego getta został deportowany do obozu zagłady w Treblince i tam po selekcji, skierowany do pracy i mianowany starszym obozu (Lagerälteste). Zimą 1942/1943 zachorował na tyfus i został zastąpiony przez Benjamina Rakowskiego. Po rozstrzelaniu Rakowskiego przez Niemców, na przełomie kwietnia i maja 1943 roku, Galewski powrócił na poprzednie stanowiskoYitzhak Arad – Belzec, Sobibor, Treblinka. The Operation Reinhard Death Camps (Bloomington and Indianapolis: Indiana University Press, 1999. ISBN 978-0-253-21305-1. (ang.)), s. 107 i 275. Był członkiem tzw. Komitetu Organizacyjnego. Wskazywany jest jako jeden z przywódców obozowej konspiracji i organizatorów zbrojnego buntu więźniów. Był jednym z przywódców powstania w Treblince z 2 sierpnia 1943 roku.
Według relacji Abrahama Kolskiego miał zbiec z obozu w trakcie powstania i po przebyciu kilku kilometrów popełnić samobójstwo, stwierdziwszy, że nie jest zdolny do dalszej ucieczki.