Pomimo takiego wyniku plebiscytu po ostatecznym podziale Górnego Śląska Rozbark pozostał w Niemczech.
Miejscowość objęły walki w czasie powstań śląskich. 7 maja 1921 roku w III powstaniu zajęli ją powstańcy z 4 baonu strzeleckiego Karola Brandysa. 25 maja powstańcy ze wsparciem baonu Teodora Mańczyka z Podgrupy „Linke” odparli natarcie sił niemieckich Wilhelma Schustera idące z terenów zachodniego Górnego Śląska. Miejscowość do końca powstania pozostała w rękach powstańców jednak po jego zakończeniu znalazła się w granicach Niemiec. Z powodu skomplikowanego przebiegu linii granicznej w latach 1922–1937 przez dzielnicę przejeżdżał polski tramwaj, nie zatrzymując się jednak na niemieckim terytorium. W 1925 roku przy obecnej ul. Siemianowickiej rozpoczęto budowę kopalni rud cynku i ołowiu Deutsch-Bleischarleygrube.
Rozbark, podówczas część Republiki Weimarskiej, został przyłączony do Bytomia w 1927 roku.
W 1945 roku Bytom wraz z resztą Górnego Śląska został przyznany Polsce. W sierpniu 2014 roku otwarto Teatr Tańca i Ruchu Rozbark.
W dzielnicy Rozbark znajdują się trzy powojenne, duże osiedla: Pogoda, Osiedle Zawadzkiego i Osiedle Arki Bożka.
Etnografia mały|Strój rozbarski kobiecy, lata 30. XX wieku Z okolic Rozbarku wywodzi się strój rozbarski, jeden z typów strojów ludowych z Górnego Śląska.