Napęd Napęd stanowiły oryginalnie dwa zespoły turbin parowych systemu z przekładniami, o mocy łącznej 6500 shpWedług , odmiennie od ogółu źródeł, nominalna moc siłowni wynosiła 5000 KM. Turbiny wyprodukowane były przez przedsiębiorstwo stoczniowe (SECN). Parę dostarczały dwa kotły typu Yarrow. Siłownia napędzała dwie śruby. Kontraktowa prędkość maksymalna wynosząca 19 węzłów została przekroczona i podczas prób 4-godzinnych „Durango” osiągnął średnią prędkość maksymalną 21 węzłówWiększość źródeł podaje prędkość okrętu 20 węzłów (, ). Istnieją duże rozbieżności w publikacjach dotyczące zapasu paliwa płynnego, od 140 do 400 ton. Zasięg wynosił 3000 Mm przy prędkości 15 węzłów.
W 1967 roku napęd turboparowy zamieniono na spalinowo-elektryczny. Turbiny i kotły wymieniono na dwa silniki wysokoprężne Enterprise DMR-38 o mocy łącznej 5000 shp. Napędzały one dwie śruby za pośrednictwem silników elektrycznychTak według roczników flot Jane’s (m.in. ) i . Częściowo odmiennie nie wspominają o silnikach elektrycznych, podając, że każdy silnik wysokoprężny „pracował na swój wał napędowy” (nie wiadomo czy bezpośrednio).. Prędkość maksymalna wynosiła 18 węzłów, a ekonomiczna 12 węzłów, z którą okręt nadal miał zasięg 3000 MmTak według roczników flot Jane’s (m.in. ). Odmiennie podają niską wartość prędkości maksymalnej 12 w.