W 1930 roku na zlecenie Polskich Linii Lotniczych LOT zorganizował Wydział Aerofotogrametryczny (tzw. „Fotolot”), którym kierował do II wojny światowej, pracując jednocześnie naukowo na Politechnice Warszawskiej. W tym samym roku wydał pierwszy w języku polskim podręcznik fotogrametrii Współczesne metody i przyrządy fotogrametryczne. Po wybuchu II wojny światowej ewakuował się do Rumunii, a następnie do Francji, gdzie prowadził prace geodezyjno-obliczeniowe związane z opracowaniem zdjęć lotniczych we Francuskim Wojskowym Instytucie Geograficznym, a po zajęciu Francji przez Niemcy działał w ruchu oporu i pracował na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża.
Do Polski powrócił w roku 1946. Najpierw pracował jako adiunkt w Zakładzie Geodezji Wyższej Politechniki Warszawskiej (PW), a także został kierownikiem pracowni fotogrametrycznej w Geodezyjnym Instytucie Naukowo-Badawczym. Trzy lata później został adiunktem w Zakładzie Fotogrametrii Wydziału Geodezji PW. W roku 1952 otrzymał stopień doktora nauk technicznych i został zastępcą profesora w Katedrze Geodezji PW oraz doradcą Biura Techniki Centralnego Urzędu Geodezji i Kartografii. W 1955 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1966 roku profesora zwyczajnego.