Słownik miał bogatą historię. Po śmierci Johanna Heysego prace nad nim kontynuowali jego synowie, najpierw Karl Heyse, potem Theodor Heyse, a kolejne wydania (czternaste – szesnaste (lata 1870 – 1879) to dzieło Gustava Heysego. W roku 1893 opracowaniem nowych wersji zajął się Otto Lyon, nauczyciel, gramatyk, pedagog. W r. 1910 edycję słownika kontynuuje jeszcze inny autor Willy Scheel, który opracował też skróconą wersję słownika (Das Kleine Fremdwörterbuch)Ryszard Lipczuk: Johann Christian August Heyse ..., s. 18 n.. Słownik Heysego zawiera zapożyczenia z różnych języków, w tym z łaciny, greki, włoskiego, francuskiego, angielskiego itd.Katarzyna Sztandarska: Johann Christian August Heyse und sein Wörterbuch, [w:] Barbara Komenda-Earle, Krzysztof Nerlicki, Katarzyna Sztandarska, Monika Kasjanowicz-Szczepańska (red.), Cogito ergo sum – Wortschatz, Kognition, Text. Professor Ryszard Lipczuk zum 70. Geburtstag gewidmet. Hamburg: Verlag Dr. Kovač, 2019, s. 236 nn. Jako polonizmy zostały oznaczone m.in.: Beczka, Czapka, Litewka, Lokiec (jednostka miary), Masurek (taniec), Schlachtitz/Szlachcic, WoiwodeDr. Joh. Christ. Aug. Heyses allgemeines verdeutschendes und erklärendes Fremdwörterbuch mit Bezeichnung der Aussprache und Betonung der Wörter nebst genauer Angabe ihrer Abstammung und Bildung. 15.