Mężczyzna na obrazie wyciąga lewą rękę, by odpędzić smoka, gdy ten zanurza swoje paskudne zęby w jego policzek. Ogon smoka zwija się i przylega do ramienia mężczyzny, a sino-różowa końcówka nieprzyzwoicie dotyka jego loków. Pazury smoka wydają się rozdzierać tors i nogi mężczyzny, ale bliższe przyjrzenie się ujawnia, że należą one do innej osoby, już martwej i przerzuconej przez jego biodra. Odcięta głowa leży na ziemi, gardło odsłania się za muskularnymi plecami i wykrzywionym ramieniem pierwszego mężczyzny. Kości innych ofiar są porozrzucane. Czarne skrzydła smoka rysują się na tle burzowego nieba, ale widok w tle Kadmosa z włócznią walczącego z nim na śmierć i życie daje cień nadziei. To załamanie czasu – ukazanie dwóch scen z opowieści na jednym obrazie – było ulubionym zabiegiem artystów, takich jak van Haarlem, tworzących w stylu manierystycznym.