W 1903 roku przeniósł się do Szkodry, gdzie nauczał w szkole franciszkańskiej. 14 listopada 1907 roku zaczął w Trieście wydawać dwutygodnik Dašamiri, ukazał się tylko w czternastu numerach; z czego ostatni opublikowano dnia 6 sierpnia 1908 roku. W listopadzie tegoż roku Logoreci wraz z poetą Ndre Mjedą uczestniczył w pierwszym kongresie manastirskim jako reprezentanci szkoderskiego stowarzyszenia Agimi. Wraz z bratem poety Lazërem, Logoreci założył w Szkodrze szkołę wieczorową.
Po odzyskaniu niepodległości przez Albanię, Logoreci pracował jako nauczyciel w Tiranie, a w latach 1916–1918 jako urzędnik oświatowy w Szkodrze. Należał również do Komisji Literackiej Albanii, powołanej w Szkodrze przez władze austro-węgierskie. W 1920 roku wziął udział w kongresie w Lushnji. W latach 1922–1923 był sekretarzem generalnym Ministerstwa Oświaty, a na emeryturę przeszedł w 1930 roku.
W okresie od 28 listopada 1936 roku do 23 marca 1937 roku zredagował pierwsze 93 numery czasopisma Drita.
Podręczniki szkolne Ndolliina historijet t’motshme (1911) Historija e përgjithshëme (1924)
Życie prywatne Syn Frano Logoreci i Marije Thaçi (Logoreci).