Historia Wraz z zakończoną w 1909 roku budową linii Bergen, zdecydowano że zostaną zbudowane odgałęzienia do dwóch fiordów, pierwsze odgałęzienie do (jako linia Hardanger) i drugie do Sognefjord (jako linia Flåm)Gubberud & Sunde (1992): 16. Oba odgałęzienia były strome i kręte, co stawiało lokomotywom wysokie wymagania. Linia Hardanger miała długości, maksymalne nachylenie wynosiło 4,5 procent, minimalny promień łuku wynosił , a maksymalna prędkość szlakowa wynosiła Hordaland County Municipality (1981): 22Aspenberg (1994): 250. Linia Flåm miała długości, miała większe maksymalne nachylenie 5,5 procent, minimalny promień łuku dla linii Flåm to , a maksymalna prędkość wynosiła podczas wjazdu na wzniesienie i podczas zjazduGubberud & Sunde (1992): 125. Obie linie miały maksymalny dozwolony nacisk na oś o wartości 12 ton, standardowy rozstaw szyn i napięcie sieci trakcyjnej o parametrach: 15 kV, 16,7Hz AC. Linia Hardanger została otwarta w 1935 r.Aspenberg (1994): 251, linię Flåm otwarto w 1940 r.Gubberud & Sunde (1992): 56, a jej elektryfikację przeprowadzono dopiero w 1944 r.Gubberud & Sunde (1992): 63