W większości wykonane były z welinu czyli pergaminu z cielęcej skóry lub resztek skóry, która zostawała z oprawy książki.
Stosowano różne formy zakładek: podobne do spinacza (typu clip on) wykonanego z welinu; kawałek skóry czy sznureczka przytwierdzony do kapitałki; nacięcie kartki w jej rogu, włożenie tam paska papieru tak, aby wystawał poza książkę; przyklejenie paska papieru do dłuższego brzegu strony (na pasku zawarte były czasem dodatkowe informacje; zagięta wzdłuż całej długości strona, która stawała się zakładką (w iluminowanym manuskrypcie Historia Scholastica Petrusa Comestora z XIII wieku, z zasobu British Library); zakładka składająca się z kilku sznureczków (przypominająca pająka) przytwierdzona do górnej części grzbietu książki, umożliwiająca zaznaczenie kilku miejsc w książce; zakładka rotacyjna zbudowana ze sznureczka przymocowanego do górnej części oprawy oraz znacznika w formie kopertki, w której umieszczano dysk podzielony na cztery pola, często ponumerowany od 1 do 4. Kopertka przymocowana była do sznurka tak, że można ją było przesuwać. Dysk natomiast można było obracać.