Żołnierze po krótkim odpoczynku ruszyli we wspomniane miejsce, nie czekając na przybycie dodatkowych sił majora Nikołaja Moskwina, które miały dołączyć do sił głównych.
Siły stron Oddział Kazimierza Mielęckiego liczył 180 strzelców, 80 kosynierów, dowodzonych przez Michała Zielińskiego, oraz 40 kawalerzystów. Powstańcy byli gorzej uzbrojeni niż siły nieprzyjaciela. W ich wyposażeniu znajdowały się m.in. kapiszonowe sztucery myśliwskie, gładkolufowe dubeltówki oraz przestarzała broń wojskowa.
Siły armii rosyjskiej liczyły dwie roty strzeleckie Ładoskiego Pułku Piechoty i sotnię Kozaków (razem około 400 doświadczonych i wyszkolonych żołnierzy).
Przebieg bitwy O godzinie 15:00 1 marca 1863 roku, niedaleko zabudowań klasztornych, doszło do pierwszej wymiany ognia pomiędzy powstańcami a armią carską. Początkowo carscy żołnierze wpadli w popłoch, ponieważ nastąpił atak przybyłej ze wsparciem powstańczej kawalerii dowodzonej przez Władysława Miśkiewicza. Szarża została odparta przez nadciągające dodatkowe siły rosyjskie. Celny ogień polskich strzelców zniechęcił jednak Rosjan do natarcia. Polacy zdołali utrzymać pozycje m.in. dzięki kolejnej szarży konnicy. Po kilku godzinach armia carska, w ogromnym nieporządku, wycofali się w kierunku Gosławic.