Do 1928 roku pracowała w Dublanach jako asystentka w Katedrze Technologii Rolnej Politechniki Lwowskiej, następnie, w latach 1929–1933 pracowała w Naukowej Organizacji Gorzelnictwa we Lwowie. Od 1934 roku do wybuchu wojny kierowała Centralnym Laboratorium Kopalni Pszczyńskich w Kostuchnie koło Katowic.

We wrześniu 1939 roku przebywała we Lwowie, mieszkając u swej siostry Bronisławy. W maju 1940 roku wyjechała do Warszawy, gdzie utrzymywała się ze sprzedaży własnego wyrobu ciast i kosmetyków. We wrześniu 1940 roku rozpoczęła służbę w szefostwie Związku Odwetu Związku Walki Zbrojnej, pod pseudonimem Janka, początkowo jako łączniczka działu łączności wewnętrznej. W latach 1941–1943 służyła jako zastępczyni kpt. dr. Zbigniewa Leliwy-Sujkowskiego, szefa Biura Studiów Środków Walki Sabotażowo-Dywersyjnej ZO KG ZWZ, współpracując z Biurem Badań Technicznych Wydziału Saperów. Objęła funkcję kierowniczki łączności zewnętrznej Związku Odwetu, współpracując z Wandą Nowicką-Mech „Różą” i Cecylią Tomaszewską-Stokłosińską „Krystyną”, kolejnymi kierowniczkami działów łączności oraz zaopatrzenia i transportu ZO w Wydziale Saperów KG ZWZ.